sobota, 15 grudnia 2012

Dzień Wyprowadzki.


 Nadal nie mogę uwierzyć żę to już koniec wszystkiego co się tu zdarzyło i pozostają mi tylko wspomnienia. Najprawdopodobniej ostatni raz przytulając się z każdym po kolei, nie mogłam powstrzymać łez. Na szczęście nie tylko ja płakałam z powodu wyjazdu. Moi przyjaciele również chociaż widziałam jak próbują się powstrzymać od płaczu i udawać twardych. Wsiadając do samochodu w oddali ujrzałam biegnącego chłopaka. Od razu uświadomiłam sobie, że to on. Mój były chłopak z którym rozstałam się rok wcześniej, przez znienawidzoną przeze mnie Barbarę. Wysiadając z samochodu, momentalnie wpadłam w objęcia Mateusza. Tak właśnie miał na imię :) Czując ostatni raz jego ciepło zaczęłam moczyć mu koszulkę na ramieniu. Wiedziałam że nie potrafiłabym mu już zaufać po tym jak mnie zranił, ale nadal czułam do niego coś w podobnie między przyjaźnią, a miłością. w końcu to co było między nami przez ten 1,5 roku nie odeszło tak sobie w niepamięć. Ze żalem i smutkiem wysunęłam się z objęć chłopaka i powiedziałam mu patrząc na magiczne niebieskie oczy, że będę tęsknić. Potem zwróciłam się również w stronę pozostałych i powiedziałam, że za nimi również i to bardzo. Gdy rodzice zaczęli się niecierpliwić, że zaraz mamy samolot i nie zdążymy na odprawę, powiedziałam do nich, -Pamiętajcie, na zawsze zostaniecie w mojej pamięci, i serduszku.I tylko jak będzie jakaś szansa to się znów zobaczymy. W głębi duszy wiedziałam że jest to mało prawdopodobne.
 Siedząc wygodnie na siedzeniach z tyłu samochodu włożyłam słuchawki w uszy, wyłączając się od reszty świata. Z myślą, że zaczynam teraz nowy rozdział w swoim życiu, inny niż pozostały.

2 komentarze:

  1. już na początku mnie wciągnęło.
    czytam cały! <3
    xx

    OdpowiedzUsuń
  2. Dziękuje <33 Dodaj do obserwujących żeby być na bieżąco :3

    OdpowiedzUsuń