Uwaga.!
No więc... Zacznijmy od tego, że postanowiłam powrócić do tego bloga. Dokończyć pisanie go i spróbować od nowa. Tak wiem, każdy kto czytał mojego bloga i czekał z nie cierpliwością na następne rozdziały naprawdę szczerze PRZEPRASZAM. Naprawdę nie chciałam przerywać pisania, ale za dużo się działo. Po za tym notebook na którym miałam dalsze rozdziały zepsuł się i zanim mój tata go oddał do naprawy trochę czasu minęło. Nauka, zajęcia, treningi. Za dużo. Lecz teraz postanawiam się nie poddać i pisać dalej ponieważ to lubię. Dziękuję że we mnie wierzycie, jeśli ktoś to jeszcze czyta i że wspieraliście mnie wcześniej jak pisałam. I jeszcze raz każdą osobę która choć raz poczuła się urażona przez to że obiecuję i nie dotrzymuję słowa NAJSZCZERSZE PRZEPRASZAM. Koniec ogłoszeń parafialnych :> Pozdrawiam, i już prawdopodobnie nowy rozdział jak i nowy wygląd bloga.! Zapraszam <3
Jessica ^^
Love and hurt. True life.
piątek, 20 września 2013
niedziela, 27 stycznia 2013
V rozdział
~Następnego dnia~
Obudził mnie nieprzyjemny wrzask któregoś z chłopaków. Zakładam, że był to Lou, i dołączył się do niego również Niall. Biegli przez korytarz wydzierając się i waląc w drzwi, nie tylko nasze. Zobaczyłam, że Harry też już nie śpi. Próbował zignorować okrzyki i przykrył twarz poduszką. Powiedziałam tylko zaspanym głosem:.
- Harry, wiem, że już nie śpisz, nie udawaj. Pójdę sprawdzić dlaczego się tak drą.- Wygrzebałam się z pod kołdry i ociągle ruszyłam w stronę drzwi. Chwyciłam klamkę i uchyliłam je wychylając się lekko, aby coś ujrzeć. Moim oczom ukazał się widok biegnącego Niall'a w bokserkach i Louisa biegnącego za nim z marchewką. Krzyczeli, że mamy już wstawać, bo wymyślili coś dla wszystkich. Stwierdziłam, że zaraz powinni się zamknąć i weszłam z powrotem do pokoju, od razu ładując się pod cieplutką kołderkę pod którą czekał już również cieplusi Harry. Wtuliłam się w niego i próbowałam zasnąć, lecz się nie dało. Może i przez chwilę było cicho, ale tym razem postanowili powłazić do każdego do pokoju i osobiście wybudzić wszystkich. Do nas wpadł Lou. Zwinnie wskoczył na łóżko i zaczął po nim skakać drąc się przy tym niemiłosiernie.
- Wstawać moje zakochańce! Wstawać!!! Wiem, że milutko wam się tu razem leży, ale ruszcie się nooo!- Na szczęście Hazza zareagował szybko na intruza i zaraz zwalił go z łóżka, na co on runął na podłogę. Wstając po chwili otrzepał swoje spodnie w geście obrażenia i powiedział.
- Nie, to nie! Ale potem będziecie żałować!- I wyszedł. Postanowiłam, że może lepiej wstanę, i zorientuję się o co im chodzi. Już podnosiłam się z łóżka, ale mój chłopak mnie uprzedził i przyciągnął znów do siebie całując tylko w usta, i wymawiając słowa:
- O porannym całusie zapomniałaś?- i uśmiechnął się lekko. Jego głos brzmiał tak seksownie, był zachrypnięty i jednocześnie głęboki jak zwykle. Może i jestem tak oficjalnie z nim od wczorajszego wieczoru, ale czuję się jak bym była z nim od wieków. Przytuliłam się do niego i odpowiedziałam mu.
- Harruś, musimy wstać. Nie wiadomo co oni kombinują i co wymyślili.
- Ugh... no dobrze. Idziesz pierwsza do łazienki?
- Taak, na pewno szybciej się tam ogarnę niż t, Panie piękna i idealna grzywka.- Wystawiłam język, i tym samym prowokując chłopaka. Zorientowałam się, że zaraz zacznie się zabawa dopiero. Wyskoczyłam szybko z łóżka i pobiegłam do szafy. Zręcznie wyciągnęłam z niej bieliznę. (Aaa! zapomniałam. Wcześniej byłam ubrana jak by co, tylko w koszulkę. Zdążyłam ją założyć, gdy rozbudziłam się w nocy z Harrym. Zmarzliśmy, więc stwierdziliśmy że lepiej będzie jak coś na siebie włożymy. Ja dostałam jego za dużą koszulkę, a on założył na siebie bokserki, bo jak to on uznał ''Jestem Harry Styles, i nie potrzebuję żadnej koszulki do spania''. ) Tuż za mną biegł mój 'nowy' chłopak który tylko pragnął złapać mnie i zemścić się za ten język wystawiony w jego stronę. Wskoczyłam do łazienki, ale zanim się obejrzałam byłam przyparta do ściany przez lokowatego. Oddychaliśmy szybko, po gonitwie po całym pokoju, a nasze twarze prawie się stykały.
- Mam Cię.- Odpowiedział zadowolony Harry, który od razu uśmiechnął się ze swojego sukcesu.
- No niestety, teraz ci się udało a teraz... wypad z mojej łazienki, bo muszę się doprowadzić do porządku!.- Uśmiechnęłam się na widok, Harrego który udał zasmuconego, faktem że musi się ze mną rozstać na kilka minut.
- Nie, nie, nie. Tak łatwo mnie się nie pozbędziesz, najpierw buziak za to, że wystawiłaś mi język i próbowałaś czmychnąć przede mną.
- Tylko jeden, a potem wyjdziesz?
Położyłam się na pościelonym łóżku, i wsłuchiwałam się w śpiew Harrego który prawdopodobnie podśpiewywał sobie podczas prysznica. Wzięłam z szafki nocnej, swój telefon, logując się na fb i twittera doznałam szoku. 786 wiadomości na Facebooku, 4058 powiadomień i w dodatku zostałam zawalona zaproszeniami od znajomych. Były od osób których kompletnie nie znałam i nie miałam pojęcia kim oni są. Każdy był z innego kraju i mieli różniące się od siebie nazwy. Zdziwiłam się na fakt że aż tyle nowinek na portalu, więc zaczęłam jakoś to ogarniać. Na tablicy było pełno zdjęć moich i Harrego, w samochodzie, przed fryzjerem jak czekałam aż na mnie przyjedzie, albo też to jak się przytulaliśmy. Nie możliwe. Słyszałam że Harry jest jakoś sławny, ale nie wiedziałam że aż na taką skale! Obczaiłam profil Stylesa, i wynikało z tego, że znał go cały świat. A teraz mnie również. Na serwisach plotkarskich było pełno plotek, o tym że jestem z nim na pewno dla kasy, i były też takie które były prawdą taka typu "Harry znalazł sobie nową dziewczynę. Mamy dowód".
Wróciłam do odczytywania wiadomości i postów na facebooku, a zaraz po nim na twittera. Było pełno hejtów na moją osobę, zdjęcia popszerabiane w słabym photoshopie i pełno, ale naprawdę pełno gróźb że mam zostawić Harrego w spokoju, bo on nie jest dla mnie itp. Łzy napłynęły mi momentalnie do oczu, i za chwilę już zaczęły spływać po moich policzkach. Nie wiedziałam, że ludzie mogż być tak okropni. Z łazienki wyłonił się Harry w samych bokserkach, wycierając się jeszcze do końca ręcznikiem. Ujrzał mnie zalaną łzami i od razu podbiegł do łóżka na którym siedziałam.
- Boże, An co ci się stało? Czemu płaczesz?- Barwa jego głosu była taka aksamitna i delikatna. Czuć było w niej zaniepokojenie i troskę.
- Ha..Ha..Harry.. Ooon..oonnii... mniiiee... nnni..niee.. nawi... nawi.. nawidzą... - i wybuchnęłam ponownym szlochem. Hazza tylko otulił mnie swymi silnymi ramionami i szeptał uspakajające słówka. Kiedy już się troszeczkę uspokoiłam spytałam
- Ja nie wiedziałam, że każdy cię tak kocha... Nie wiedziałam że jesteś sławny, aż tak bardzo... Że masz tyle fanek... Słyszałam coś kiedyś o tobie ale naprawdę nie wiedziałam że masz miliony fanek wraz z zespołem One Directon..- Zamilkłam, bałam się że uzna mnie za idiotkę.- Już cicho Angela... Ciii... Nic się nie stało. Chce Cię przeprosić za to że to ja ci nie powiedziałam kim naprawdę jestem. Chciałem spotkać dziewczynę której nie zależy na mojej kasie, tylko na mnie.
- Harry, ja nie lecę na twoją kasę! Kocham Ciebie i tylko Ciebie!- Do moich oczu znów napłynęły łzy.
- Wiem to już.. Ale teraz, obiecaj mi że nie będziesz przejmować się tymi wszystkimi hejterami którzy pisali do ciebie, i obiecaj mi też, że zawsze już będziesz przy mnie.
- Harry, kochanie.. Obiecuję ci to drugie, ale w to pierwsze wątpię... Ja strasznie nie lubię kiedy ktoś mnie obraża, i mówi na mnie nieprawdę. Sam wiesz o tym bo zdążyłeś mnie poznać.
- Wiem... Ale chociaż spróbuj proszę...Skarbie, to ważne abyś nie przejmowała się takimi rzeczami. Teraz będziesz znana jako piękna dziewczyna Stylesa. Umówimy wywiad z chłopakami i wszystko sprostuję co jest między nami. Opowiem im żeby przestali cię hejtować bo to cię boli, i nie są prawdziwymi i wiernymi fanami jeżeli nie umieją zrozumieć, że kocham cię i tylko z tobą chce być. A tobie założymy konto 'OFfICAL'. I oni nie będą mogli pisać do ciebie wiadomości, a stare przyblokujemy tylko dla najbliższych. Wszystko będzie dobrze zobaczysz..
- Ja dziękuję Harry...za wszystko.. Kocham Cię. Na zawsze..- Nasze usta złączyły się w pocałunku. Zrobiło mi się trochę lepiej po tej rozmowie. Wiedziałam że mój Harry nie pozwoli aby oni zrujnowali mi psychikę. Kiedy już nasz pocałunek się zakończył, wtuliłam się w gołą klatkę Harrego i wyszeptałam ciche "Dziękuje." A on tylko pocałował moje wilgotne włosy, i przycisnął mocniej do siebie, gładząc powoli ręką po moich plecach. Następnie atmosfera zrobiła się już lepsza, Harold zaczął opowiadać żarty i śmieszne historię, a ja zwijałam się ze śmiechu. A kiedy się ubierał, tańczył podśpiewując jak on powiedział -piosenki jego zespołu-. Kiedy byliśmy już gotowi zeszliśmy na dół do kuchni, gdzie czekała na nas już reszta.
__________________________________________________________________________
WYBACZCIE!!!
Przepraszam Was na prawdę :( Wiem, że zaniedbałam tego bloga, ale nie miałam kiedy coś napisać :/ Teraz siedzę i pakuję się, bo... już pojutrze wylatuję do Szkocji!!! Harry dziś był w Glasgow, więc może uda mi się go zobaczyć! W co wątpię, ale warto mieć marzenia :) Obiecuję że teraz rozdziały będą częściej dodawane. Tylko chciałabym wiedzieć w ogóle że kogoś obchodzi ten blog, i ktoś go czyta... Jeśli czytasz, to proszę skomentuj... jeden komentarz.. Może być nawet o treści "Czytam ;) + opinia czy mam pisać dalej." i wystarczy.
Dziękuję, tym którzy na mojego bloga zaglądają.
Pozdrawiam, Jessic xx
środa, 2 stycznia 2013
IV rozdział
Kiedy fryzjerka kończyła suszyć mi już moje włosy, które teraz były już rude, napisałam do loczka sms'a, że zaraz będę wychodzić, bo już kończą suszyć mi włosy. Długo nie musiałam czekać na odpowiedź, odpisał od razu "Ok". Już jadę, niedługo będę. Jak by mnie nie było przez kilka minut, poczekaj na mnie. Nigdzie nie uciekaj ;)". Uśmiechnęłam się na widok sms'a, i dalej grzecznie siedziałam na swoim miejscu, aby fryzjerka mogła skończyć swoją pracę. Po jakimś czasie nareszcie skończyła. Strasznie długo suszyła mi te włosy, ale to nie ważne. Kiedy wyszłam już z salonu fryzjerskiego, poczułam że zaczyna kropić. Z lekka przestraszona, że Harrego jeszcze nie ma, założyłam kaptur żeby nie zamoczyło moich włosów. Na szczęście długo nie czekałam, jak tylko założyłam kaptur podjechał Hazza i zatrąbił, na znak że mam wsiadać. Pospiesznym krokiem ruszyłam w stronę samochodu, i usadowiłam się na miejscu obok kierowcy. Harold odjechał z piskiem opon, i wjechaliśmy na ruchliwą ulicę Londynu. Jechaliśmy przez jakiś czas w ciszy którą jak zwykle przerwał lokowaty.
- No weź, zdejmij ten kaptur, chce zobaczyć cię mój rudzielcu.- Puścił mi oczko, i uśmiechnął się.
- Nie, pokażę ci w domu dobra? Chce żebyś miał niespodziankę i zobaczył mnie w całej okazałości, a teraz jeszcze mój rudy kolor włosów zaślepi ci drogę i będziemy mieć wypadek.- Odwzajemniłam jego uśmiech i czekałam, aż odpowie.
- Ygh... ale ty jesteś... Ale będę mógł ci zrobić zdjęcie jak mi pokażesz w domu?- Stwierdziłam, że co mi szkodzi.
- Jasne, ale to w domu.- Zachichotałam, on też. Jechaliśmy tak jeszcze przez jakiś czas, aż w końcu zapytałam.
- Czyli mam rozumieć, że jedziemy do Ciebie?
- No taak, a coś ci nie pasuję?- Poruszył śmiesznie brwiami odpowiadając mi pytaniem na pytanie.
- Nieee skąd, ale obiecaj, że w następne dni jeździmy do mnie. Mam przecież wolną chatę.-Uśmiechnęłam się.
- Obiecuję, ale twój dom jest taki duży... Przytłaczające to..- Udał przygnębionego.
- Oj już nie gadaj, tylko skup się na drodze.- Odpowiedziałam mu rozsądnie i skupiłam się na swoich myślach. Nawet nie zorientowałam się kiedy podjechaliśmy pod dom One Direction. Wyszłam wraz z Harrym z samochodu i podążyliśmy w stronę drzwi wejściowych. Hazza przepuścił mnie w drzwiach, i puścił przodem. Zdjęłam swoje mokre już conversy, przywitałam się z innymi chłopakami podczas, gdy Harry pomaszerował w stronę kuchni. Usiadłam na kanapie, w salonie i chłopcy zaczęli się pytać co tam u mnie, i o takie różne rzeczy. Po jakichś 10 minutach, mój Hazzuś postanowił wyjść z kuchni. W dłoniach trzymał dwa wysokie kubki, na których na górze była bita śmietana. Wstałam i pomogłam mu, bo widziałam, że zaraz wyleję. Szepnął mi na ucho, żebym poszła za nim. Wchodziliśmy po schodach, posłusznie szłam o ciągle za chłopakiem. Po chwili znajdowaliśmy się już u niego w pokoju, siedząc na łóżku. Harry widząc, że jestem z lekko mokra powiedział, żebym zdjęła tą bluzę. Nie świadoma, na początku chciałam to zrobić, ale przypomniało mi się że on nie widział jeszcze moich włosów. Tak dokładnie odkąd byłam u nich w domu nie zdjęłam jeszcze z głowy kaptura. Powiedziałam, Haroldowi, że zaraz zobaczy moje włosy ale to zaraz. Weszłam do łazienki zdejmując mokrą bluzę, przejrzałam się w lustrze stwierdzając, że wyglądam nawet ładnie w takim kolorze włosów. Nie stop! Ja nie mogę wyglądać ładnie. Nazwijmy że ten kolor nawet mi pasował. Usłyszałam pukanie do drzwi, i pytanie.
- Mogę już wejść? Proszę, nie mogę się doczekać aż cię zobaczę.- Zasłoniłam sobie twarz dłońmi, bo wiedziałam, że on teraz chce mi zrobić od razu zdjęcie. Powiedziałam ciche i zdecydowane - Możesz wejść.- Chwilę tak stałam, kiedy poczułam oddech bruneta na swojej szyi. Zdjęłam ręce z twarzy i uśmiechnęłam się na jego widok.
- I jak?- Zapytałam.
- Pięknie Ci. We wszystkim...- Po czym znowu poczułam coś na swojej szyi, tylko tym razem były to usta Harrego. Zachichotałam, ponieważ miałam tam łaskotki. Harold zauważył to, i od razu wyczułam, że planuję jakiś podstęp. Wziął mnie na ręcę, wyniósł z łazienki i położył na łożku. Zamknął drzwi od pokoju, pewnie żeby nikt nam nie przeszkodził niż poprzednim razem. Położył się obok mnie i przysunął mnie do siebie. Powoli całował moją szyję, na co ja ciągle chichotałam, ale on nie przestawał. Podobało mi się to, pociągało mnie... chociaż miałam tam łaskotki... Harry jak by wiedział kiedy chce żeby już przestał przeniósł się na moje usta. Całował je delikatnie, jakby bał się że mi coś zrobi tym pocałunkiem. Nie mogłam nie odwzajemnić przyjemności. Po chwile nasze języki wykonywały magiczny taniec. Całując się jszcze przez jakiś moment, postanowiliśmy że zrobimy przerwę. Leżąc teraz obok siebie, nasze nosy się już stykały. Oddechy współgrały ze sobą, i można było usłyszeć nasze bicia serca. Harry cichutko wyszeptał patrząc głęboko w moje oczy.
- Wiesz co An, nie wiem jak ty to robisz, ale pragnę cię mieć ciągle przy sobie. Pragnę smakować twoich ust, bez przerwy i przytulać cię cały czas.- Uśmiechnęłam się ponieważ czułam prawie to samo do niego. Opowiedziała mu tylko.
- Harry żebyś ty tylko wiedział co ja do ciebie czuję... To co nas łączy na pewno nie jest zwykłą przyjaźnią. To coś więcej...- I nie pozwalając mu na żadną odpowiedź zamknęłam mu usta swoimi, i nasze usta znów rozpoczęły tą przyjemną czynność. Stwierdziliśmy, że jest dość wcześnie więc obejrzymy jakiś film na laptopie, posłuchamy muzyki i powygłupiamy się. Oczywiście z Harry to nie było, aż tak trudne. Przez ten cały czas, zanim poszliśmy spać, bawiliśmy się świetnie. Obejrzeliśmy tym razem komedię romantyczną, na której Harry co chwilę komentował jaki to ten facet jest głupi że nie widzi tej miłości itd. Ja tylko się śmiałam z jego głupoty i cieszyłam się że jestem tu teraz z nim. Leżeliśmy tak jeszcze przez chwilę po skończeniu filmu, aż do momentu kiedy postanowiliśmy dokończyć to co skończyliśmy wcześniej. Harry całował mnie już nie tylko po ustach, a ja nie miałam już na sobie całego ubioru, Dalej jest już chyba wiadome co się działo. To nie dla osób poniżej 18 lat. Powiem tylko że było cudownie, i pięknie. Skończyło się na tym że jestem z Harrym od dzisiaj. Po tym przyjemnym wydarzeniu oboje wtuliliśmy się w siebie, byliśmy bez ubrań, ale to nam już nie przeszkadzało. Usnęliśmy pod kołdrom okrywającą nasze rozpalone ciała. Nie spodziewałam się tego co wydarzyło się między nami, ale jednak wiedziałam dobrze o tym, że coś jednak czuję do Harrego. Ja go chyba Kocham...
_____________________________________________________________
Cześć. Wiem, że obiecałam dodać kilka rozdziałów przez te święta, ale się nie wyrobiłam :( Ale szukałam cały czas nowych zdjęć, i gifów. Znalazłam sporo i mam tyleeee pomysłów na następne rozdziały. Muszę tylko znaleźć czas na pisanie ;) Prawdopodobne że na ferie lecę do Szkocji do cioci, więc w samolocie mam sporo czasu na pisanie :D A jak będę na miejscu, już w domu (w Szkocji) pododaję je, jak tylko będzie net. Na szczęście, mojego notebooka da się zabrać wszędzie xd Tylko Błagam!!! Udostępniajcie i komentujcie mojego bloga. Na razie mam 100% pewność, że jedna osoba czyta to i zależy jej na tym żebym dodawała nowe rozdziały :/ Dziękuję ci Klaudia Rus, że czekasz na dodanie przeze mnie nowych postów :** Kocham Cię xx Jeśli ktoś czyta to coś co piszę jeszcze niech da znać. Naprawdę, potrzebuję jakiś komentarzy żebym wiedziała, że nie tylko jednej osobie <Klaudia> zależy na tym.
Pozdrawiam, Jessica xx
wtorek, 25 grudnia 2012
III rozdział
Otworzyłam oczy i ukazał mi się lokowaty brunet śpiący, w samych bokserkach. Wyglądał tak słodko jak spał... Nie chciałam go obudzić wstając z łóżka. Zrobiłam to najostrożniej jak tylko potrafiłam, i skierowałam się w stronę łazienki. Naciskając już na klamkę od drzwi pomieszczenia do którego zamierzałam wejść, gdy usłyszałam zachrypnięty i zaspany głos:
- Cześć, kochanie. Nie ładnie się tak wykradać z łóżka i nie budzić osoby przy której się spało.- Wiedziałam, że powiedział to z zamiarem żartu więc odpowiedziałam mu podobnie:
- Przepraszam Cię skarbie, ale mój pęcherz mnie wezwał. Po za tym chciałam doprowadzić się do jako takiego wyglądu.- Od razu uśmiechnęłam się mówiąc do niego te słowa, a on tylko zachichotał, i schował głowę w poduszkę. Weszłam do łazienki i wykonałam czynności które zazwyczaj robiłam z rana. Uświadomiłam sobie również, że jestem w samych bokserkach i jakiejś za dużej koszulce. Pewnie Harolda. Przypomniało mi się, że dzisiaj byłam umówiona po południu u fryzjera. Nigdy nie podobał mi się mój kolor włosów, był nijaki. Dlatego postanowiłam się przefarbować. Uznałam, że mocniejszy rudy będzie odpowiedniejszy. Chociaż będzie jednym wyrazistym kolorem na mojej głowie a nie kilkoma różnymi kosmykami z których każde miało inny odcień. Wyszłam z łazienki, i ruszyłam w stronę łóżka. Na którym leżał rozwalony Hazza, nadal z głową w poduszce. Uśmiechnęłam się na widok, że Styles miał na sobie tylko bokserki. Popychając go swoim ciałem władowałam się obok niego, kilka jęków z jego strony oczywiście nie zabrakło. Leżąc tak rozmyślałam, gdy nagle Harry odwrócił się w moją stronę i znikąd uśmiechnął się ukazując przy tym swoje cudowne dołeczki w policzkach. Odwzajemniłam uśmiech, a Curly zaczął mówić:
- To gdzie się dzisiaj wybierzemy? - Zadał mi pytanie przyjmując pytający wyraz twarzy.
- Ja po południu mam fryzjera, i sam zdecyduj. Do mojej wizyty w salonie zostało 4h. Więc nie mam zielonego pojęcia co możemy w tym czasie robić. - Spojrzałam się na niego, a on wyglądał jakby nad czymś rozmyślał.
- Hmm... Mamy dzisiaj wspaniałą pogodę, może jakieś zajęcie które będzie na świeżym powietrzu? - Stwierdziłam, że to nie głupi pomysł i odpowiedziałam mu.
- Nom, dobry pomysł. Ale ty zaplanuj dzisiejszy dzień, mi się jakoś nie chce. - Po wypowiedzeniu tych słów, wyciągnęłam się ziewając. Przez chwilę między nami była cisza, którą przerwał brunet.
- Już wiem! To będzie niespodzianka.- Uśmiechnął się i dodał.- Ale choć teraz na śniadanie, bo nie będziemy leżeć cały dzień w moim łóżku.
- No weź, tu jest tak wygodnie. Nie rób mi tego! - Udałam niezadowoloną i przyjęłam taki sam wyraz twarzy.
- Zrobię to! No choć już.- Wciągnął na siebie jakieś dresy i popędzał mnie.
- Ja nigdzie nie idę. Mam teraz lenia.- Oznajmiłam mu.
- Nie chce ci się iść o swoich nogach, tak? - Zauważyłam, że jego oczy zabłysły. Oznaczało to tylko jedno. Wpadł na jakiś pomysł. Podszedł do mnie przewiesił mnie przez swój bark i wyprowadził z pokoju.
- Ja chcę znów do łóżka! Zanieś mnie tam z powrotem, proszę!!!- Darłam się w nie bo głosy i rzucałam się na rękach Harrego.
- Nie puszczę Cie, bo mi jeszcze zwiejesz z powrotem do łóżka. A skoro już cię z niego wyciągnęłem to idziemy teraz do kuchni.- Schodziliśmy po schodach w dół. Przypomniałam sobie, że jestem w samych bokserkach, a Harry niesie mnie przez dom w którym znajduję się jeszcze 4 innych chłopaków, których ledwo wczoraj poznałam. Zrezygnowałam z dalszego działanie, ponieważ wiedziałam, że jest silniejszy i nic nie da moje rzucanie się. Gdy Harry schodził z mną po schodach, usłyszałam za mną gwizdnięcię. Kiedy zorientowałam się kto to zagwizdał, spostrzegłam dwie osoby stojące na górze schodów i przyglądającym się uważnie mojemu tyłkowi. Byli to Zayn i Niall. Uśmiechali się i mówili coś do siebie. Powiedziałam Haroldowi, że chłopcy patrzą się na mój tyłek. On odwrócił się ze mną w stronę chłopaków i spojrzał na nich piorunującym wzrokiem. Wiedziałam, że tylko udaję. Wycofał się ze mną do kuchni już tyłem, aby Zaynowi i Niallerowi przerwać podziwianie widoków moich czterech liter. Weszliśmy do kuchni, Harold posadził mnie na krześle. Uśmiechnęłam się do niego i podziękowałam:
- Dzięki, że przeszkodziłeś im w dalszym podziwianiu mojej pupy.- Uśmiechnęłam się.
- Nikt nie będzie oglądał twojego tyłka, oprócz mnie rzecz jasna.- zaśmiałam się na te słowa, które chłopak wypowiedział w moja stronę.-Głupek.- dodałam.
- Czyli twierdzisz, że mój kochany i piękny tyłek, jest twoją własnością?- Udałam, naburmuszoną.
- A nie? Moja własność. Nikogo więcej, ja mogę patrzeć na niego kiedy chcę. A inni muszą prosić mnie o pozwolenie.- Wypowiadając te słowa udawał, że jest kimś ważnym i właśnie ogłasza komuś ważną rzecz. Po tych słowach, zaczęłam się jeszcze bardziej śmiać. On zarażony moim śmiechem, wpadł w głupawkę i zaczął się wydurniać, przygotowując śniadanie (czytaj: tosty). Śmiejąc się tak po chwili do kuchni weszło dwóch gapiów mojego tyłka. Uśmiechnęli się do mnie patrząc co wyprawia Hazza dosiedli się obok mnie. Niall tylko wydał z siebie dźwięk rozpaczy i wypowiedział jedno czy dwa słowa:
- Głodny... Jestem taki głodny!- Zaczęłam rechotać na te słowa, i spojrzałam na Nialla który leżał na blacie kuchennym. Potem zwróciłam swój wzrok z powrotem na czyny mojego przyjaciela. Tak, dobrze powiedziałam jest moim przyjacielem. Chociaż, aż tak długo się nie znamy to czułam, że to co jest między nami można nazwać już przyjaźnią. Harry wciąż się wygłupiał. Kiedy skończył już robienie swojego przepysznego śniadania podstawił przede mną i powiedział z uśmiechem na twarzy:
- Księżniczko, podano do stołu.- Uśmiechnęłam się do niego i odpowiedziałam.
- Dziękuję, przemiły paniczu.- Dosiadł się do mnie i zaczęliśmy jeść. Zjadałam tylko jednego, a Harry trzy. Ma chłopak apetyt. Ale to dobrze, bo przynajmniej nie głoduję. Ja nie lubiłam, aż tak z rana bardzo jeść więc dlatego zjadłam tylko tyle. Co prawda lubiłam bardzo tosty, ale śniadanie zawsze u mnie było małe, a czasami w ogóle go nie jadłam. Kiedy oboje skończyliśmy jeść, Harry rozkazał żebyśmy poszli się już przebrać w ubrania na co dzień. Niestety nie miałam swoich ubrań, a z wczoraj były brudne. Zalane colą czy czymś tam. Więc Harry postanowił dać mi swoje rzeczy. Dostałam rurki, i sporo za dużą na mnie koszulkę z napisem "Hipsta Please". - Harry, ale twoje ciuchy. Te które mi dałeś, co z nimi? - zapytałam.
- Hm... Spodnie możesz sobie zostawić, a koszulkę jak będę potrzebował u ciebie to ją wtedy założę.- Odpowiedział z uśmiechem na twarzy. I tak jego spodnie są za duże na mnie ale niech już mu będzie.
- No dobra, jak chcesz.- Odpowiedziałam mu zakładając drugiego białego conversa. On stał już gotowy i czekał na mnie, aż tylko będę już w pełni gotowa do wyjścia.
- Okey, możemy już iść.- Oznajmiłam.
- Dobra to chodź, bo już coraz mniej czasu zostało.- Odpowiedział z uśmiechem. Wyszliśmy z domu zamknęłam drzwi, i wrzuciłam kluczyki do torby. Wsiedliśmy do samochodu, śmiejąc się przy tym ciągle, bo Harry oczywiście musiał się potknąć i wpaść na swój samochód. Śmiałam się ciągle z niego i nie mogłam przestać. Po chwili on zaczął normalną rozmowę.
- A tak ogólnie to po co do fryzjera się wybierasz?- Zapytał i pytająco się uniósł jedną brew.
- Chce przefarbować się w końcu na jeden kolor, a nie mieć na głowie 10 różnych pasemek.- Odpowiedziałam mu mówiąc szczerą prawdę.
- No, ale ładne masz włosy. Mi się w takich podobasz.-Odpowiedział, i uśmiechnął się do mnie ukazując rządek swoich białych równych ząbków.
- Może ty tak uważasz, ale ja i tak się przefarbuję. Może będzie mi w takich lepiej?- Zapytałam nie oczekując odpowiedzi.
- Może...- Harry zrobił minę z lekka niezadowoloną. Po chwili cicho krzyknął.
- Jesteśmy!- Wyjrzałam za okno, a moim oczom ukazał się jakiś festyn, chyba to jakoś tak można nazwać. Albo lepsze będzie chyba piknik. Tak piknik bo niektórzy ludzie siedzieli na kocach,inni na trawie, całymi rodzinami. Zrobiłam zdziwioną minę do Harrego i po chwili uśmiechnęłam się.
- Czyli to jest ta niespodzianka?- Uśmiechnęłam się.
- No pierwsza część. Druga będzie zaraz.- Pierwszą częścią zapewne było to gdzie mnie zabrał. Na drugą zaraz będę znać odpowiedź.
- Choć! Na co czekasz, nie mamy całego dnia.- Powiedział w moją stronę otwierając mi drzwi samochodu, abym mogła wyjść. Kiedy szliśmy przez ten tłum ludzi i różnych rodzin. Harry wziął mnie za rękę i pociągnął w stronę wolnego miejsca. Usiedliśmy i zaczęliśmy rozmawiać i świetnie się przy tym bawiąc. Nagle zaczęliśmy się rzucać butelkami po wodzie. Tego dnia każde z nas było cały czas spragnione. Każdy z ludzi siedzieli lub leżeli obok nas. Na szczęście nikt nie rozpoznał chłopaka, ponieważ miał czarne ray-bany tak jak ja. Siedzieliśmy tak dookoła nas ludzie, i śmieci które sami rozrzuciliśmy po jedzeniu. Harry wyjął telefon, podniósł go w moją stronę i powiedział, że chce moje zdjęcie. Stwierdziłam czemu nie, uśmiechnęłam się siedząc po turecku, a Harold pstryknął fotkę. Poczułam wibracje i usłyszałam dźwięk powiadomienia w telefonie. Wyjęłam go, otworzyłam powiadomienie z twittera i nie mogłam uwierzyć. Hazza opublikował moje zdjęcie na nim podpisując
,, My friend is pretty. Ideally we spend time together now ;). Pokazałam mu telefon, na którym widniałam ja i podpis. Znaczy podstawiłam go mupod nos i zaczęłam się śmiać. Mówiąc do niego.
- Jak mogłeś?! Zabiję Cię po czym rzuciłam się na niego z łaskotkami. Ludzie gapili się na nas jak na idiotów. Chociaż mieli racje. zmęczona całą tą akcją opadłam na ziemię głośno wzdychając. Harry tylko spojrzał się na mnie i uśmiechnął.
- I co się szczerzysz? Następnym razem jak będę miała więcej siły się naprawdę odegram na Tobie!- powiedziałam resztkami sił. Kto jak kto ale Harry był silny i potrafił się bronić przed łaskotkami. Mianowicie robił to samo.
- Taaak... Już się boję.- Odpowiedział i zaczął się śmiać. Pokazałam mu tylko język i spojrzałam na telefon. Za 1h muszę być już na fotelu u fryzjera. Wstałam i zapytałam się Harolda.
- Muszę się już zbierać, żeby zdążyć do tego fryzjera. Podwieziesz mnie czy mam zamówić taksówkę?
- Podwiozę, podwiozę tylko jak będę mógł zostać z Tobą u niego.- Szantaż...
- O nie! Tym razem ja Ci zrobię niespodziankę i pokaże się już po wizycie u fryzjera.- Odpowiedziałam mu świeżo wymyślonym pomysłem.
- Ej! Ja się tak nie bawię. Ale wiem, że nie odpuścisz więc dobra...- Zrezygnowany odpowiedział mi.
- To mnie zawieziesz w końcu czy mam zamawiać tą taksówkę???
- Skoro tak ładnie prosisz, to to zrobię. Dla Ciebie.- Przesłał mi buziaka i wstał, biorąc mnie pod rękę skierowaliśmy się w stronę samochodu. Po chwili znajdowaliśmy się już w środku i Harry zaproponował, że może po mnie przyjechać, zgodziłam się. Podałam mu adres gdzie ma mnie odwieźć i później odebrać. Jechaliśmy trochę, rozmawiając ciągle na różne tematy. Szybko minęła nam ta droga i zanim się obejrzałam już byliśmy pod salonem.
- Dziękuję Ci, za wszystko.- Wypowiedziałam słowa w jego stronę i podarowałam mu buziaka w policzek. Na co on się tylko uśmiechnął, i powiedział że mam napisać, kiedy już będę gotowa z nowym kolorem włosów na głowie. Rzuciłam krótkie ,,Ok'' i wyszłam z samochodu. Pomachałam mu jeszcze na pożegnanie i weszłam do środka salonu.
_______________________________________________________________
Hejoo!
Jak obiecałam tak zrobiłam. Pisałam go dzisiaj cały dzień, więc jest dość długi. Stwierdziłam, że podzielę na dwa rozdziały, ponieważ by było zbyt długie. Jak widać zaczęłam dodawać zdjęcia do opowiadania, i do następnych rozdziałów również prawdopodobnie będą zdjęcia :) Mam nadzieję, że choć trochę się spodoba ^^ Jak już jesteście i czytacie napiszcie chociaż jeden komentarz co o tym sądzicie.
Pozdrawiam, Jessi
PS Życzę Wszystkim Wesołych Świąt i Szalonego Nowego Roku xx
piątek, 21 grudnia 2012
Hmm... Nowy rozdział :(
Bardzo, bardzo, ale to bardzo Was przepraszam. Wiem, że miałam dodać nowy rozdział na bloga, lecz niestety nie miałam kiedy go napisać. Tym razem obiecuję, że zrobię wszystko, aby pojawił się nowiutki rozdział. Oczywiście mogłabym napisać na szybko, ale po co? Nie chce żeby był beznadziejny, i bez sensu. Zdecydowanie wolę dopracować swoje wypociny i dopiero potem je opublikować. Jeszcze raz PRZEPRASZAM i obiecuję, że następny post z rozdziałem będzie niedługo. Możliwe, że uda mi się napisać 1-3 rozdziałów przez przerwę świąteczną :) I jeszcze raz proszę, jeśli czytacie zostawcie jakiś ślad po sobie. Błagam! Nie wiem czy mam dalej to ciągnąć i pisać następne rozdziały...
Pozdrawiam, Jess xx
Pozdrawiam, Jess xx
sobota, 15 grudnia 2012
II rozdział
Wstając dość wcześnie (jak na mnie), zawlokłam się do łazienki gdzie wzięłam szybki prysznic i wskoczyłam w ulubione rurki, za dużą bluzę i air maxy. Zeszłam na dół do kuchni, w celu zrobienia sobie czegoś do jedzenia. Niestety nic nie znalazłam w lodówce, a półki i szafki świeciły pustkami.Zdecydowałam się o pójściu do sklepu. Ruszając z domu, aby kupić coś na śniadanie, usłyszałam dźwięk sms'a w mojej kieszeni. Wyjęłam telefon z kieszeni i otworzyłam wiadomość. Była od mamy napisała: ,,Pies był z rana na dworzu. Na śniadanie niestety nie ma nic dobrego, idź do sklepu i kup coś do jedzenia. Będziemy dzisiaj bardzo późno, możliwe że dopiero nad ranem lub jutro popołudniu :( Kocham Cię, Mama". Jak bym nie wiedziała że nic do jedzenia nie ma -.- . Ale pewnie stwierdziła że jeszcze śpię dlatego dopiero teraz napisała tego sms'a. Czyli dzisiaj mam znowu wolny dom. Tylko teraz jeszcze na noc.
Wchodząc do sklepu, zrobiłam szybciutko zakupy biorąc rzeczy które były potrzebne mi na śniadanie i kilka rzeczy na obiad. Poszłam do kasy, zapłaciłam i z siatkami wróciłam do domu. Rozpakowałam siatki i wzięłam się za robienie śniadania, kiedy znowu mój telefon wydał z siebie dźwięk przychodzącego sms'a. Tym razem była to wiadomość od ... Harrego... W sms'ie napisał czy się dzisiaj zobaczymy, bo już się stęsknił. Odpisałam, że jasne i niech przyjdzie do mnie jak będzie już gotowy. Zrobione przeze mnie śniadanie, wzięłam ze sobą i poszłam do salonu. Włączyłam plazmę wiszącą na ścianie i puściłam jakiś film. Oglądałam około 15 minut, kiedy, usłyszałam dźwięk dzwonka do drzwi. Biorąc na widelec ostatni raz jajko z talerza, wstałam i poszłam w stronę drzwi kiedy rozległo się pukanie. Powiedziałam, ,,już idę'' i po chwili przede mną stał lokowaty brunet. Przywitał się ze mną buziakiem i zaprosiłam go do środka. Wskazałam w stronę salonu, po czym sama weszłam do niego biorąc talerz po śniadaniu i odnosząc go do kuchni. Kiedy już wróciłam spostrzegłam Hazze siedzącego w fotelu. Zaczęliśmy rozmawiać o tym i o tamtym, i w końcu wyszło na to czy bym nie chciała wybrać się dzisiaj z nim do kina. Możliwe jeszcze, że pójdziemy z jego znajomymi (czyt: najlepszymi przyjaciółmi), ale dokładnie jeszcze nie wie. Harry uznał, żebyśmy teraz poszli do niego do domu, ponieważ skoro prawdopodobnie mamy spędzić dzisiejszy wieczór z jego przyjaciółmi to lepiej by było gdybym poznała ich przed wyjściem. Narzekając, i marudząc, że nie chce mi się etc. Harold odpowiedział:
- Skoro samej ci się nie chce iść to cię zaniosę! - I po chwili byłam już wynoszona z domu. Zdążyłam tylko krzyknąć że nie mam przy sobie telefonu, bo zostawiłam go na kanapie, chłopak bez namysłu zawrócił ze mną na rękach do pokoju dziennego i sięgnął po mój telefon. Kierując się ze mną w stronę drzwi, uznałam że jest mi niewygodnie. Harry zaproponował swoje plecy, tak zwane ,,wskakuj na barana". Wiedziałam, że tak naprawdę nie zmęczy się niosąc mnie, bo nie ważyłam dużo. A widząc tors i mięśnie loczka, wiedziałam że da radę. Wzięłam mały rozbieg, i już po chwili znajdywałam się na plecach uroczego bruneta, który szedł już po chodniku, w stronę swojego domu. Plecy Stylesa były nadzwyczaj wygodne i spokojnie mogłam przetrwać tą drogę. Nie widziałam w ogóle na jego twarzy zmęczenia ani nic w tym stylu. Ale na wszelki wypadek jednak zapytałam:
- A przypadkiem nie jest ci już ciężko? Przecież to chyba męczące nieść mnie przez całą drogę?-
- Żartujesz chyba? Kompletnie nie czuję, że cię niosę! Boże... ile takie drobne stworzonko jak ty może ważyć?- Trochę skrępowało mnie to pytanie, chociaż wiedziałam że jestem chuda i ważę bardzo mało to i tak takie pytania nie należały do tych ulubionych. Nikt prawie nie wiedział, że jeszcze kilka lat temu miałam podejrzenie anoreksji. Nie mogłam jeść, nic mi nie smakowało i kompletnie zapomniałam jakie to uczucie odczuwać głód. Pomoc lekarzy pomogła podnieść trochę moją wagę, ale nadal jednak moja waga nie jest w normie. Lubiłam jednak jak mnie ktoś nosił, mogłam wtedy się nie przemęczać. Wiedziałam jednak, że niektórzy się męczą jednak niosąc niecałe 38 kg. Waga jak na 17 lat o wiele za mała prawda? Ale taka jest jednak prawda. Chociaż rzadko osiągałam pełne 40 kilogramów to byłam z siebie dumna jak dochodziło chociaż do tej czwórki na początku. Nagle Harry wyrwał mnie z moich przemyśleń.
- Jesteśmy!- Staliśmy przed wielkim domem, a nie przepraszam. Willą, która posiadała basen i była 2 piętrowa. Widać było, że mieszka tu młodzież i jest ich kilkoro w domu. Nie odkładając mnie na ziemię, chłopak ,,przyniósł" mnie pod główne drzwi do tego wielkiego domu. Mówiąc, że już może mnie odstawić, przekręcił mnie nad nim i postawił centralnie przed sobą dodając:
- Wiesz, że możesz wskakiwać mi na ,,barana" kiedy tylko chcesz. Ważysz tyle co nic, a mi jest naprawdę przyjemnie jeśli mogę cię trochę ponosić. - Usłyszawszy te słowa, uśmiechnęłam się samoistnie i podziękowałam Harrusiowi za przejażdżkę. Ten za to odwzajemniając mój uśmiech otworzył drzwi, za którymi zaraz rozbiegł się harmider, krzyk i hałas. Usłyszałam z tego mniej więcej:
- Liam! Zrób coś z nim! Zabrał mi moją kanapkę!
- Najpierw ty oddaj mi moje marchewki!
- Lou oddaj mi moją kanapkę!
- Grzeczniej proszę...!
- Mój kochany Louisku oddał byś mi bardzo cię proszę moją kanapkę, którą właśnie chciałem dokończyć jeść?
- Hmm... Zastanówmy się... NIE! Ty zabrałeś moje marchewki to ja wziełem sobie twoją kanapkę.
- Chłopaki!!! Uspokójcie się! Przestańcie biegać mi przed ekranem, bo nie mogę strzelić bramki przez was!
- SPOKÓJ!!!!!!!!!!!! - Rozległ się jak dotąd najgłośniejszy krzyk, i nastała cisza. Zaraz usłyszałam znowu:
- Niall oddaj mu grzecznie jego marchewki, a on odda ci twoją kanapkę.
- No dobra, okey.- usłyszałam dwa głosy w tym samym czasie. I wtedy Harry pociągnął mnie za mój nadgarstek za sobą i znaleźliśmy się w <prawdopodobnie> salonie. Wzrok każdego chłopaka utkwił we mnie a Harry zaczął mówić:
- Chłopcy poznajcie proszę, Angelikę. Angelika poznaj proszę ; Zayna - to ten który grał na XBoksie, Liama - ten który wydarł się najgłośniej i próbował uspokoić całą sytuację, Nailla - właściciel kanapki, i Louisa - osoba która potrafi zabić za marchewki.- Po wypowiedzi Hazzy nieśmiało odpowiedziałam ,,Cześć", a wszyscy rzucili się na mnie aby się przytulić na pierwsze powitanie. Zdążyłam wydusić z siebie tylko:
- Yyhh... Dusicie... - Ale chyba to nie pomogło, ponieważ nadal ściskało mnie 5 chłopaków. Po jakimś czasie rozluźnili swój uścisk i zaczęli zadawać pytania typu ,,Skąd jesteś?", ,,Gdzie mieszkasz?" itp. Spokojnie i grzecznie odpowiedziałam na wszystkie zadane pytania. Nie zorientował się kiedy Harry zaproponował zwiedzanie domu. Zgodziłam się. Byłam ciekawa jak mieszka piątka tych wariatów. Pokazał mi chyba każdy zakątek domu i zaprowadził do swojego pokoju. Pokój ten był taki, przytulny, miły i wydawał się być takim odzwierciedleniem Harrego. Usiedliśmy na łóżku i zaczęliśmy rozmawiać o tym jak możemy razem spędzać następne dni. Nie będę kłamać, coś przyciągało mnie do tego zjeba, pragnęłam spędzać z nim czas. Wygłupiać się, śmiać i wszystko byle z nim. Zielonooki powiedział że niedługo zaczyna się nasz film i musimy się już zbierać. Zanim zeszliśmy Harry wypowiedział słowa które mnie wkurzyły. Zeszliśmy na dół, znaczy raczej zbiegliśmy, ponieważ goniłam Harrego za jego żarcik na temat mojego koloru włosów. Nie lubiłam moich ni to rudowatych, ani blond czy jakoś tak włosów, a nie winny brunet chyba chciał się przekonać jak wyglądam jak jestem wkurzona. Goniąc lokowatego ujrzałam jak krzyczy, aby chłopaki mu pomogli, bo mu zaraz coś zrobię. Oni udając że nie słyszą przytrzymali go specjalnie, abym mogła się na nim zemścić. Obezwładniony Harry leżał na podłodze, trzymany był z każdej strony przez chłopaków, a ja stwierdziłam, że nie mogę przepuścić takiej okazji. Blądasek uśmiechnął się do mnie i powiedział:
- Działaj! My go dla ciebie przytrzymamy. - i puścił mi oczko. Siadając na Harrym który był nadal obezwładniony, wypowiedziałam mu na ucho 3 słowa "Zemsta jest słodka". I wzięłam się za łaskotanie bezbronnego Harolda. Śmiał się i błagał o pomoc chłopaków, ale oni byli jednak po mojej stronie. Do chwili Harry przez śmiech zaczął mówić coś do chłopaków, niestety nie zrozumiałam, ale zorientowałam się, że puszczają mojego Harusia, a on podnosząc się z ziemi wraz ze mną rzucającą się na jego rękach. Zaniósł mnie do pokoju z którego niedawno wybiegliśmy. Przed wejściem na górę zdążyłam powiedzieć roześmianym chłopakom - Zdrajcy! Jak mogliście myślałam że jesteście po mojej stronie! - Usłyszałam tylko no przepraszamy, ale hahahahahahaha, i tyle słyszałam dlaczego. Wylądowałam na łóżku stojącym na samym środku pokoju i tym razem zostałam obezwładniona przez Harrego. Tym razem to on wziął się za łaskotanie mnie i za nic nie chciał przestać. Po jakimś czasie, wyrywania mu się i wiercenia się po całym łóżku nasze twarze spotkały się jedynie kilka centymetrów na przeciwko siebie dzieliło nas od styknięcia naszych nosów. Harry widać, że zmęczony całą tą zabawą wydusił z siebie jeszcze słowa:
- Wiesz co, Słodko się śmiejesz i uwielbiam jak to robisz. - Zdążyłam usłyszeć te słowa i zorientowałam się, że właśnie jego usta spotkały się z moimi. Oczywiście odwzajemniłam pocałunek. Był on taki namiętny i delikatny, wtedy już nie pragnęłam Harrego, wtedy już miałam go przy sobie i właśnie moje pragnienie było spełniane. Chciałam by ta chwila trwała wiecznie, by mój Harry był przy mnie cały czas i całował mnie. Wtedy czułam się tak bezpieczna. Niestety, przerwano nam, a właściwie to ktoś to zrobił. Maniak marchewek wtargnął do pokoju bez pukania i ostrzeżenia, że wchodzi. Wkurzyłam się na niego, ale na szczęście wyszedł szybko, widząc że sięgam po poduszkę by w niego rzucić za te jego "Uuu..." i gwizdnięcie kiedy nas zobaczył. Poduszka trafiła drzwi zamiast Lou, ale dobrze że chociaż znowu byliśmy sami z Hazzą. Poczułam jak przyciąga mnie do siebie, i wtedy wtuliłam się w niego. Uznaliśmy, że nie chce nam się iść do tego kina niech oni sami pójdą a my zostaniemy u Harrego i obejrzymy coś w domu.
Kiedy w domu rozległ się krzyk: - Wychodzimy!!! Wiedzieliśmy, że już nikt nam nie przeszkodzi i przenieśliśmy się do salonu. Harold wybierał film, i poszedł do kuchni po coś do picia. Kiedy już wrócił, odpalając film usiadł przy mnie i przykrył nas kocem. Okazało się, że włączył horror i dlatego byłam wtulona w niego przez cały film. Nie spodziewanie tak jakby film mi się urwał. Okazało się, że zasnęłam. Przebudziłam się kiedy Harry zanosił mnie na górę i kładł na łóżku po czym położył się obok. Objął mnie w tali, poczułam ciepłą rękę na moim brzuchu. Wtulił się we mnie, a ja w niego i usnęliśmy w jednym łóżku.
__________________________________________________________
Cześć Wam,
Kilka rzeczy które chciałabym wam powiedzieć. Osobiście uważam, że nie wychodzi mi pisanie, ale założyłam bloga żeby dowiedzieć się co wy o tym sądzicie. Chciałabym widzieć czy podoba wam się to co piszę i czy ogólnie waszym zdaniem nadaję się do tego czegoś. Proszę was! Jeśli już czytacie zostawcie swoją opinie o rozdziale. Co do tego rozdziału to pisałam go szybko więc nie jest według mnie tym lepszym. I jeszcze jedno. Czy te rozdziały nie są przydługie ? Po prostu są takie ponieważ ja mam wadę do rozpisywania się i gadania o wszystkim co mi przyjdzie do głowy mówiąc komuś o rzeczy którą miałam mu wyjaśnić. :)
Pozdrawiam Was Kochani, Jessica xx
I rozdział
Obudził mnie blask słońca, padający centralnie na moją twarz. Wkładając rękę pod poduszkę próbowałam znaleźć telefon, który po chwili trzymałam już w ręce. Zegarek na moim IPhonie wskazywał 11:38. Nie zdziwiona faktem, że dochodzi 12:00 zwlokłam się z łóżka i powolnym krokiem kroczyłam w stronę łazienki, aby doprowadzić się do stanu używalności i nie odstraszyć ludzi na ulicy. Podczas mycia zębów, do łazienki wszedł cichutko mój kochany piesek. Siberian Husky, dostałam go rok przed wyprowadzką. Od razu pokochałam szczeniaczka, był wtedy taki malutki i przypominał puchatą kuleczkę. Powód przyjścia Shadowa był spacerek którego zazwyczaj o tej godzinie doczekiwał się puchaty. Był moją bratnią duszą, ponieważ tak jak ja nie lubił wstawać z rana. Więc tak jakby był to poranny spacer. Wiedziałam, że nikogo nie ma w domu, bo nigdy nie było. Rodzice ciężko pracowali i nie było ich całymi dniami w domu, dlatego też miałam wolną chatę. Czasami samotność doskwierała mi niemiłosiernie, ale od razu znajdywałam sobie zajęcie. Z rozmyśleń wyrwał mnie pies który coraz bardziej i głośniej szczekał, pod drzwiami patrząc na mnie tymi oczami zbitego pieska który prosi o wyjście. Założyłam na siebie czarne rurki, biały T-shirt z napisem ,,I love London", szarą marynarkę i do tego czarne conversy, byłam gotowa. Jako, że nie było tak zimno mogłam wyjść tak i nie zmarznąć. Wzięłam tylko jeszcze telefon wsuwając go to kieszeni dżinsów, portfel i klucze. Zawołałam psa, który pewnie pił wodę z miski, bo gdy stanął obok mojej nogi zwarty i gotowy, z mordki kapała mu woda. Zamknęłam drzwi, a potem furtkę. Ruszyłam przed siebie zakładając słuchawki , które zawsze miałam przy sobie i puściłam playlistę. Pogrążona w swoich myślach szłam przed siebie, nie spodziewanie przede mną wyrósł nie wiem skąd chłopak o bujnych lokach. Spojrzałam w górę ponieważ był sporo ode mnie wyższy i zobaczyłam, że ma przepiękne oczy koloru zielonego. Zdecydowanie miałam słabość do oczu u chłopaków. Natychmiast usłyszałam jego głos, w którym można było wyczuć troskę i zmartwienie.
- Nic Ci się nie stało? - Zapytał brunet
- Nie wszystko w porządku - odpaliłam. - Przepraszam, nie zauważyłam Cię. Zamyśłam się i wiesz... - Nie wiedziałam co dalej powiedzieć. Zauroczyły mnie jego oczy, i ten uśmiech który pojawił się na jego twarzy.
- Harry jestem, a ty ślicznotko ? - Zdziwiłam się, że nazwał mnie ślicznotką. Pewnie też nie popiera mnie tak jak wszyscy inni co do mojego wyglądu.
- A ja Angelika mam na imię przystojniaku. - Z uśmiechem wypowiedziałam te słowa i za chwilę zauważyłam, że spodobało mu się to jak go nazwałam. Chłopak przykucnął przy moim huskym, który z uwagą przyglądał się całej rozmowie, i pogłaskał go. Shadow mometalnie polizał Harrego po twarzy. Zaczęłam się z tego pod nosem po cichu śmiać, bo chłopak zrobił taką śmieszną minę, gdy puchaty posunął się do tego czynu. Po chwili podniósł się, zwrócił się do mnie i zapytał:
- Dałabyś się zaprosić na shake? - Gdy to usłyszałam na mojej twarzy pojawił się banan. Uwielbiam shake, a szczególnie czekoladowe.
- Skoro nalegasz, Harry. - Uśmiechnął się gdy wypowiedziałam jego imię.
- Tylko będzie problem. - Pytającym wzrokiem spojrzał na mnie chłopak.
- Musiałabym odstawić psa do domu, bo on nie lubi jak go się przywiązuję pod sklepem i karzę czekać. - czułam, że Harry się nad czymś zastanwia.
- A daleko mieszkasz? - Przystojniak spojrzał na mnie tymi cudownymi oczami, a potem skierował swój wzrok na psa.
- Niee, tutaj za rogiem - Odpowiedziałam nie zastanawiając się.
- Świetnie! To chodź pójdę z Tobą. Odstawimy psa i pójdziemy do MilkShake, dobrze? - Nie protestowałam, bo czułam, że gdybym zaczęła się z nim sprzeczać. Przegrałabym, i wtedy i tak wyszło by, że by poszedł wraz ze mną.
- OK. - Rzuciłam krótko i ruszyliśmy w stronę mojego domu. PO chwili staliśmy już pod drzwiami. Zaprosiłam go do środka i wchodząc tuż za nim, zobaczyłam jak otwiera oczy ze zdziwienia. I nagle zapytał:
- Ty mieszkasz tu sama? W takim dużym domu? Nie możliwe... - Śmiejąc się z głuptasa, grzecznie odpowiedziałam.
- Nie głuptasie! Mieszkam z rodzicami, ale ich nie ma często w domu. Są strasznie zajęci pracą, lecz kiedy tylko mogą próbują poświęcić jak najwięcej czasu rodzinie.- Byłam dumna z tak rozbudowanego zdania i zapytałam się czy chce obejrzeć resztę domu. Odpowiedział momentalnie:
- No jasne. Ciekawy jestem jak wygląda reszta domu skoro to jest tylko 1 piętro. - Odpowiedział uśmiechając się przy tym. On miał taki cudowny uśmiech...
- To chodź!- Pobiegłam po schodach na górę, dając mu do zrozumienia, że ma biec za mną żeby się nie zgubić.
Oprowadzając go po wszystkich pokojach, stanęłam przed drzwiami do mojego pokoju i powiedziałam, że tu nie może wejść. On założył tylko ręce na klatce piersiowej i udał obrażonego. Pokazał mi język i już chciał odejść ze zrezygnowaną miną, gdy zwrócił się momentalnie w moją stronę i zaczął mnie łaskotać. Wybuchnęłam śmiechem i po chwili już byłam przewieszona przez ramię bruneta, który spokojnie otworzył sobie drzwi jak by nigdy nic i wszedł do mojego pokoju. Postawił mnie na ziemi i otworzył jeszcze szerzej buzię, niż wtedy kiedy weszliśmy do mojego domu, a on się zdziwił, że mieszkam w tak dużym domu. Znowu zaczęłam się śmiać z jego miny. Co chwilę odwala taką minę która mnie rozbawia do łez. Gdy Harry zwiedzał mój pokój ja grzebałam w telefonie i spojrzałam na godzinę. Zwróciłam się do chłopaka:
- Harry, możemy już iść na te shake? Czy będziesz dalej zwiedzał mój pokój? Który wcale nie jet taki wielki.
- Oj, Angela jest. Jak na jedną dziewczynę mieszkającą z rodzicami to dom też nie ma zwykłych rozmiarów. -
- Haryyyy... chodź już. Zakładam, że jeszcze nie raz będziesz miał szansę obejrzeć i zwiedzić ten pokój jak i dom. - stwierdziłam, że polubiłam tego idiotę i wydaję mi się, że się z nim natychmiast za przyjaźnie.
- Naprawdę?! Czyli mam rozumieć, że spotkamy się jeszcze kiedyś? - Spytał zdziwiony chłopak, który miał nadzieję w oczach.
- No jasne! Jesteś tak samo nieźle powalony jak ja, i nie pozwolę żebyś odszedł i się nie zaprzyjaźnił ze mną :) - uśmiechnęłam się do niego i pociągnęłam na dół. Zbiegliśmy po schodach i po chwili już szliśmy w stronę MilkShake. Ciągle śmiejąc się i wygłupiając nie mogliśmy się uspokoić. Ludzie patrzyli się na nas z każdej strony. Czułam się tak jakbym znała się z Harrym przez całe życie. Wiedziałam, że będziemy przyjaciółmi. Idealnie do siebie pasowaliśmy. Mieliśmy takie same charaktery, styl i nawet gust. Lubiliśmy to samo i podobnie spędzamy czas. Zdziwił mnie fakt, że kochał kotki tak jak ja. Tak wiem, mam psa i też go kocham. Ale koty kochałam o wiele wcześniej zanim dostałam Shadowa. Miałam kota, wtedy on był tylko mój i tylko ja go tak bardzo kochałam. Niestety zachorował i po tych 12 latach jak był z nami, ze mną. Zdechł. I już mija tak około roku jak go z nami nie ma.
Wspominając o moim kochanym kotku, z przemyśleń wyrwał mnie głos Harrego.
- Jaki smak chcesz Shake?- Nie zorientowałam się nawet kiedy doszliśmy już na miejsce. Bez wahania odpowiedziałam mu:
- Czekoladowego, poproszę. - I już wyciągałam portfel, żeby zapłacić kasjerowi za mojego shake, kiedy Harry mnie wyprzedził i powiedział:
- Schowaj ten portfel. Ja stawiam. - I na jego twarzy znów pojawił się ten szarmancki i uroczy uśmiech, który pociągał mnie i wyzwalał we mnnie pragnienie. Pragnienie Harrego. STOP! Wracając do sytuacji.
Sprzedawca podał nam shake, które sam przed chwilą zrobił. Harry wziął truskawkowego, a ja swojego o smaku czekolady i poszliśmy zająć miejsce. Wybraliśmy stolik w kącie. Wyglądał na dość przytulny i miły. Siadając na przeciwko siebie, znowu zaczęłam się śmiać z Harrego, ponieważ znowu odwalił minę, przypominającą jak by zadowolenie i zaspokojenie jego pragnienia. Oczywiście mówię o shake'u. Bez skojarzeń. A chłopak już po raz kolejny nie wiedział o co chodzi.
- Z czego się śmiejesz?- I mówiąc te słowa znowu odwalił minę, teraz tylko trochę inną od poprzedniej.
- Z niczego... - skłamałam.
- Weź powiedz, nooo. - Uśmiechnął się próbując wyłudzić ode mnie informacje, i zrobił minę zbitego psa.
- No dobra, nie mogę patrzeć jak robisz taką minę. Z ciebie Harrusiu. - Wiedziałam o tym że podejrzewał wcześniej z czego mogę się śmiać i odpowiedział mi:
- Aaa... A konkretniej? Może z tego. - I zaczął strzelać miny, chyba wszystkie jakie potrafił zrobić, jedna po drugiej. Nie móc się opanować, śmiałam się co 2 minę, a jak już zatykałam sobie buzię próbując uspokoić napad śmiechu, on znowu pokazywał minę, która wzbudzała u mnie powtórnie śmiech.
- Hahaha... Haarr... hahahaha. Harry... hahaha. Proszę hahahaha... przestań. Hahahahaha. - Nie mogłam się uspokoić nie wiem co mnie napadło.
- Nie zrobię tego. Za słodko się śmiejesz, żebym przestał. - Uroczo mi się zrobiło jak usłyszałam te słowa, ale wciąż się śmiałam. Już lekko ogarnięta powiedziałam:
- Dobra Harry, przestań proszę... Bo nie zaprowadzę Cię znowu do mnie do domu. I do pokoju. - Harry momentalnie spoważniał
- Już przestałem widzisz. Jestem spokojny, a ty już się ze mnie nie śmiejesz.- Przyznaję, lubię szantażować ludzi.
Posiedzieliśmy jeszcze tak z 15-20 minut kończąc nasze shake i wciąż świetnie się razem bawiąc. Gdy już zorientowaliśmy się jak późno, postanowiliśmy zakończyć nasze dzisiejsze spotkanie. Z dobrej zabawy straciliśmy poczucie czasu. Harry powiedział, że mnie odprowadzi. Chociaż się stawiałam jak tylko mogłam, on jednak miał lepsze argumenty. Skończyło się, że wylądowaliśmy pod moimi drzwiami. Wymieniając się numerami telefonu, pożegnałam się z nim dając mi buziaka w policzek. Zauważyłam, że podobało mu się to, że dostał ode mnie buziaka i powiedziałam:
- Może następnym razem dostaniesz jeszcze jednego... - Udałam, że się zamyślam. Odpowiedział:
- Nie może tylko raczej na pewno. - odpowiedział z uśmiechem na twarzy. Pomachałam mu jeszcze na pożegnanie, gdy oddalał się za płotem. Otworzyłam dzwi i weszłam jak zwykle do pustego domu. Wzięłam mojego notebooka, usiadłam w salonie na kanapie i włączyłam telewizor. Zmęczona całym dniem, niespodziewanie sen zmrużył moje powieki i zasnęłam.
Subskrybuj:
Posty (Atom)


